Przez trzy dekady Jan Tatarski kierował Niepublicznym Liceum Ogólnokształcącym nr 61 im. Stefana Kisielewskiego – szkołą, która stała się jego życiowym dziełem, pedagogicznym eksperymentem i bezpieczną przystanią dla setek młodych ludzi. W 2025 roku, wraz z jubileuszem 30-lecia istnienia placówki, kończy się także epoka, której twórcą i symbolem był właśnie on.
Jan Karol Tatarski urodził się 6 maja 1948 roku w Łodzi, w rodzinie głęboko zakorzenionej zarówno w kulturze, jak i historii powojennej Polski. Jego ojciec, Ludwik Apolinary Tatarski – aktor teatralny związany z pierwszym powojennym teatrem w Łodzi, a później z warszawskimi scenami – występował u boku takich legend jak Danuta Szaflarska czy Hanka Bielicka. Był także uczestnikiem Powstania Warszawskiego, żołnierzem Armii Krajowej, ciężko rannym w czasie walk i więzionym w Oflagu II D Gross-Born.
Atmosfera domu Tatarskich – przepełniona szacunkiem dla sztuki, historii i ludzkiej wrażliwości – ukształtowała przyszłego pedagoga na całe życie.
Po ukończeniu warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w 1971 roku Jan Tatarski rozpoczął karierę aktorską. Występował na scenach Torunia i Warszawy, m.in. w Teatrze Ziemi Mazowieckiej, Teatrze Popularnym i Teatrze na Woli, współpracując również z Teatrem Ochoty. Jego droga artystyczna naznaczona była rzetelną pracą, konsekwencją i głęboką wrażliwością na człowieka – cechami, które później okazały się fundamentem jego działalności oświatowej.
W 1995 roku postanowił poświęcić się jej całkowicie. Tak powstało jedno z pierwszych w Warszawie niepubliczne liceum ogólnokształcące – szkoła, która nie miała być zwykłą instytucją, lecz przestrzenią zaufania, dialogu i rozwoju.
Jako współzałożyciel i wieloletni dyrektor liceum Jan Tatarski stworzył miejsce wyjątkowe. Lata 1995–2025 to czas budowania od zera szkoły, która dziś jest ważnym punktem na edukacyjnej mapie Ursynowa. Ponad tysiąc absolwentów kontynuowało naukę na najlepszych uczelniach – w Polsce i za granicą.
Ale najważniejsza była nie statystyka, lecz ludzie.
Jan Tatarski traktował edukację jak misję społeczną. Z jego inicjatywy szkoła otworzyła drzwi dla młodzieży wymagającej szczególnego wsparcia – uczniów z zespołem Aspergera, trudnościami adaptacyjnymi, wrażliwych, poszukujących swojego miejsca. Zamiast tworzyć barierę, budował pomost. Zamiast zmuszać do dopasowania – pozwalał rozkwitać.
Stworzony model nauczania wyróżniał się podejściem indywidualnym, zrozumieniem i szacunkiem. Dlatego liceum Jana Tatarskiego było czymś więcej niż szkołą. Było przestrzenią, w której młodzi ludzie mogli doświadczyć pierwszych życiowych sukcesów, odbudować wiarę w siebie, a czasem po prostu – poczuć się bezpiecznie.
Działalność Jana Tatarskiego była doceniana szeroko – zarówno przez rodziny uczniów, jak i osoby znaczące dla życia publicznego. Wśród przyjaciół szkoły znaleźli się m.in. Andrzej Zoll oraz Krystyna Czubówna, którzy wspierali inicjatywy liceum i podkreślali jego wyjątkową rolę w edukacji warszawskiej młodzieży.
Życie Jana Tatarskiego było konsekwentną opowieścią o pracy dla innych – czy to na scenie teatralnej, czy później w szkole. Jako dyrektor nie szukał rozgłosu. Wolał działać cicho, skutecznie, z uważnością i pokorą. Uczył, że młody człowiek zasługuje na zrozumienie, cierpliwość i szansę.
Dla wielu uczniów był nie tylko dyrektorem, lecz przewodnikiem i obrońcą. Dla nauczycieli – autorytetem. Dla rodziców – partnerem w wychowaniu.
Choć kończy swoją rolę w 2025 roku, pozostawia za sobą dzieło, które będzie żyło dalej – w historii szkoły, w jej kolejnych rocznikach, a przede wszystkim w pamięci tych, którzy dzięki niemu uwierzyli w siebie.
Jan Tatarski zapisał się w historii Warszawy jako człowiek kultury, społecznik, pedagog i organizator. Ale przede wszystkim jako dobry, mądry człowiek.
Jego dorobek artystyczny, edukacyjny i społeczny pozostanie świadectwem, że jedna osoba może zmienić życie wielu – z życzliwością, odwagą i wiarą w drugiego człowieka.
